DukdiKChaN

edit @ 6 Aug 2009 10:39:53 by DukdikChan

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... ในบ้านหลังโตที่แสนอบอุ่น~ ค่ำคืนวันคริสมาสต์ดำเนินไปอย่างสนุกสนาน
กลิ่นอายแห่งความคิดถึงของเหล่าญาติพี่น้องภายในครอบครัวที่นาน ๆจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาปกคลุมไปทั่ว
"ว่าไงจ๊ะ 'ไหม' ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ"คุนยายซึ่งมีฐานะเป็นป้าของเธอ(?)กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน
"คุนยายยยยยย~ สวัสดีค่ะ^^ คิดถึงคุณยายจังเลย วันนี้คุนยายมีของขวัญมาฝากหนูอ๊ะป่าว"ไหมผู้เป็นหลานกล่าวตอบผู้เป็นป้าที่รักของเธอด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา
"นี่ไงจ๊ะ! ตุ๊กตากบแครกเกอร์"ป้าพูดพร้อมกับยื่นตุ๊กตารูปกบให้ "แครกเกอร์นี่.... กินได้มั้ยอ่า"ไหมถาม
"....ตามสบาย"ป้าตอบแล้วเดินจากไป
หนูน้อยนั่งพินิจพิเคราะห์พิศวาสตุ๊กตาที่ได้มาจน23.59น.ขณะกามลังจะโยนตุ๊กตาทิ้งเพราะไม่มีอะไรน่าสนใจนั้น(ไม่น่าสนใจแล้วนั่งจ้องมาเป็นชั่วโมงเพื่อ...?)
เสียงนาฬิกาคุนลุง(?)ก็ดังขึ้นบอกเวลาเที่ยงคืน  
ครืนนนนน!!!!~มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงนาฬิกามาจากท่อน้ำ "กองทัพกระจั๊วบุก!!~~" เสียงแหลมเล็กดังกึกก้องไปทั่วบ้าน พร้อมกลับคลื่นแมลงสาบหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาจากท่อระบายน้ำ
" อะจ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!~~~~ แมลงสาบยึดบ้าน" หนูไหมกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปอย่างมิคิดชีวิต ไปหลบในทูบ้าปริศนาซึ่งมาตั้งไว้เมื่อไรไม่ทราบได้ หนูน้อยดตัวสั่นอยุ่ในทูบ้าด้วยความกลัว
"สมัครออกป๊ายยยยยยยย นพดลชิบบบบบบบบบบอ๋ายยยยยยย ทักษิณตายอ่าาาาาาาาาา !!!!~~"เสียงโหวกเหวกภายนอกดังลั่น (กองทัพแมลงสาบหรือพันธมิตรกันแน่...)
เด็กหญิงคิดในใจว่าอีกเดี๋ยวคงมีกองทัพนปก.มาด้วยแหงมและจริงดังคาด....จู่ ๆก็มีเสียงแหลมเล็กดังขึ้นอีก ว่า"ว้ากกกกกก เจ้าพวกกระจั๊วววววววววววววว  ก่อม็อบอยุ่ด้ายยยยยยยยยยย " (ไม่อยากให้มันเชียร์สมัครอะ)
และแล้วสองกองทัพก็ตีกัน ตูมมมมมม !! โครมมมม!!! บรึ้ม!!!! สนั่นจนทูบ้าสะเทือน เด็กน้อยถูกกระแทกเด้งไปเด้งมาในทูบ้าปริศนา  จนเหตุการณ์สงบลง(ม่ายน้าาาาา เด๋วต้องไปโรงเรียน T^T)
ไหมน้อยผู้น่าสงสารก็คลานออกมาจากทูบ้า ทว่า...."เอ๊ ทำไมทูบามันใหญ่ ๆน้าาาา เฮ้ย!!"เด็กหญิงอุทานเมื่อสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างและเมื่อหันกลับไปมองก็พบก้านสีน้ำตาลยาว ๆ ดูท่าทางคล้ายกับ... เอ่อ...  ขาแมลงสาบหรือเปล่าหนอ
"ช่างมัน ....ก็แค่ขาแมลงสาบ...."เด็กหญิงที่ไม่รุเรื่องรุราวก็พูดแล้วเดินต่อไปและ...'ชะเฮ้ย! ขาแมลงสาบงั้นเรอะ ทำไมมันพอ ๆกะไม้กวาดเรยฟระ!!'ไหมฉุกคิดได้(เพิ่งคิดได้เนี่ยนะ)จึงหันไปแล้วก็ขนลุกซู่ เมื่อหันไปเห็นซากสมรภูมิของเหล่ากระจั๊ว
"อะจ๊ากกกกกกกกกกกกก กว๊ากกกกกกกกก แว้กกกกกกก"ไหมกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปไม่คิดชีวิตแต่ว่า.... ตุ้บ! เธอชนเข้ากับคน(?)คนหนึ่ง
แต่ทำไมมันแข็ง ๆๆๆไม่น่าใช่ผิวมนุษย์เลยนะ "เป็นอะไรหรือเปล่า ?"มือหนึ่งยื่นมาให้เธอเพื่อพยุงให้ลุกขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับตุ๊กตากบแครกเกอร์ตัวนั้นซึ่งตัวสูงลิบเมื่อเทียบกับเธอ
"นะ นาย นาย เป็นตุ๊กตาไม่ใช่เร้อออออออ"ไหมว้ากออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอกระโดดเด้งตัวลอย
"แล้วทามไมช้านตัวเล็กกว่าตุ๊กตาฟร้าาาาาาา"ไหมงง
"จะแหกปากทำไมฟระ"กบพึมพำแต่ก็ถอนหายใจออกมาแล้วกล่าวต่อ   "เฮ่อ(เอือมระอา) ที่เธอเป็นแบบนี้เพราะโดนคำสาปทูบ้าน่ะสิ "
"ห๊ะ ทูบ้า? คำสาป? อะไรกัน? เพ้อเจ้อรึเปล่า"
"จริง ราชากระจั๊วนั้นเสกคาถาใส่ทูบ้าไว้"(ราชากระจั๊วเล่นทูบ้า!!)
"....แล้ว.... จะทำยัง...ไงดี.. ล่ะ"
"หึหึ เราก็ต้องเดินทางไปปราบราชากระจั๊วน่ะสิ"เจ้าตุ๊กตาพูดด้วยน้ำเสียงขบขันกับหน้าตาท่าทางของไหมที่ดูจะตกใจมากกับความจริงที่เพิ่งได้ทราบไป
"งั้นก็....ไปกันเต๊อะ!!!!~~"ไหม ....เด็กสาวผู้ปรับอารมณ์ได้รวดเร็วเหลือเชื่อเด้งตัวขึ้นแล้วออกเดินโดยลากเจ้าตุ๊กตากบแครกเกอร์(ผู้น่าสงสาร)ไปด้วยทันที
พวกเขาเดินไปเจอประตูที่ทำจากคลาริเน็ตสองอันวางเป็นเสาค้ำสองด้าน    ระหว่างเครื่องดนตรีทั้งสองนั้น มีแสงสีดำ ๆชมพู ๆเรืองรองออกมา (โฆษณาสีจุฬาซะนิส สีชมพู~~)
ทั้งสองเดินเข้าไปด้วยกันปรากฏแสงสว่างจ้าแวบขึ้น ทั้งสองหลับตาเพื่อหนีแสงจ้านั้น และเมื่อลืมตาขึ้นก็ได้พบกับ ทัศนียภาพอันงดงาม(?) ใบไม้จากต้นไม้สูงที่เรียงไปตามสองข้างทางปลิดปลิวร่วงหล่นจากต้น ทางเดินที่ทอดยาวไปข้างหน้าประดับด้วยหินสีต่าง ๆแลดูสวย ท้องนภาสีฟ้าสดใส เมฆสีขาวลอยอ้อยอิ่งดูนุ่มนิ่มน่ารัก(?)
ภาพตรงหน้าดูราวกับฉากของนิทานก่อนนอนที่อบอุ่น น่ารัก สดใส แอ๊บแบ๊ว~
"สวยจิงหนอออออออออออ~" ไหมมัวแต่เพลิดเพลินกับการชื่นชมทิวทัศน์เบื้องหน้าจึงไม่ทันสังเกตว่าเจ้าตุ๊กตาเดินไปถึงไหนต่อไหนแย้ว
เมื่อเธอรุสึกตัวจึงวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
"รอด้วย!! แง้วววววววว อ่าว หายไปไหนแล้วเนี่ย...."ไหมถามกับตัวเองเมื่อวิ่งไปแล้วไม่เจอเจ้าตุ๊กตา
ตุ้บ! ทันใดนั้นเอง ตัวของเธอก็ถูกชนด้วยอะไรบางอย่างที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง(?)
เมื่อเธอลุกขึ้นก็ได้พบกับกระต่ายผู้ใส่แว่นเหมือนศาสตราจารย์  ใส่ชุดสูทผูกเนกไทอย่างดี ห้อยนาฬิกาพกเรือนใหญ่ อืม .... แบบนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนน้าาาาา อ๋อ ! กระต่ายผู้เร่งรีบนั่นเอง(มั่วเรื่องอะป่าว...นั่นมันAliceในดินแดนมหัศจรรย์ไม่ใช่เรอะ)
"เดี๋ยวสิ รอหนูด้วยยยยยยย!!" เธอรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามไป เพราะจากที่เธอรู้มา ถ้าวิ่งไปตามระต่ายตัวนี้น่าจะได้เจอสิ่งที่หาอยุ่นะ
กระต่ายตัวนั้นวิ่งไปจนผ่านซุ้มที่คราวนี้ทำจากฟลุตไขว้กัน เธอตัดสินใจวิ่งตามกระต่ายตัวนั้นเข้าไปในประตูมิตินั่น
แว่บ.... แล้วเธอก็ได้พบกับ กระท่อมหลังเล็ก  ๆที่ตั้งอยู่ในป่าที่เงียบสงบ นกร้องเจื้อยแจ้ว บินไปมา ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นยายแก่คนหนึ่งใส่ชุดคลุมสีดำเดินมาเคาะประตูที่หน้ากระท่อมนั้น
"จ้า! มาแล้วจ้าา อ๊ะ! คุณยายมีธุระอะไรหรอคะ"เสียงใสดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบางที่ผิวนั้นขาวผ่องดุจหิมะ อ๊ะ คุ้น ๆอีกแล้ว เจ้าหญิงที่มีผิวพรรณขาวเหมือนหิมะ สโนว์ไวท์นั่นเอง
หืม ยายแก่คนนั้นคงจะเป็นแม่มดงั้นสิ เฮ้ย งั้นเด๋วต่อไปสโนว์ไวท์ก็ต้องตายไปงั้นสิ 
ไหมสับสนไม่รุจะทำไง ทันใดนั้นเสียงสองเสียงดังขึ้นในหัว 'ช่วยเค้าหน่อยเหอะนะ' 'ไม่ อย่าไปช่วย ยุ่งไม่เข้าเรื่อง' 'ช่วยนะ' 'ไม่ช่วย'
ฝ่ายอธรรมและธรรมะเถียงกันอยุ่ สุดท้าย  ....ธรรมะย่อมชนะอธรรม ยกเว้นครั้งนี้นะ.... "อย่าไปยุ่งกับเค้าเลย" ไหมพูดแล้วเดินต่อไปเพื่อหาประตูมิติกลับเรื่องเดิม
เธอเจอประตูมิติซึ่งคราวนี้ทำจากไม้กลอง(--")เธอเดินเข้าไปและพบกับ....
เฮ้ย ช้านมาโผล่ไหนฟร้าาาาาาาาาาาาาบ้านเรือนเต็มไปหมด มีซอยเต็มเลย  หน้าบ้านนั้นเขียนป้ายภาษาอะไรไว้น่ะ
อ๊ะ!บนท้องฟ้านั่น หุ่นยนต์แมวสีฟ้า คอปเตอร์ไม้ไผ่ นั่นมัน 'อัง อัง อัง โตะเต๊มะดาอิ๊สึคิ โดร้าเอม่อน' โดราเอมอนนั่นเอง! (รู้สึกจะได้ยินสียงเพลงโดเรมอนแว่ว ๆนะ)
ไหมถอนหายใจอย่างเอือมระอาพลางสอดส่ายสายตามองหาเครื่องดนตรีที่จะมาเป็นประตูอีก ทว่า... "ไม่เจออ๊าาาาา" ไม่เจอออออออออออ
ไหมเครียดดดดดดดดด ในขณะที่แสงแห่งความหวังริบหรี่พลันสายตาเหลือบไปเห็นประตูไปไหนก็ได้ ของโดเรมอน
'อ๊ะ ถ้าใช้นั่น เราก็ไปหาเจ้าตุ๊กตาได้สิ'เธอคิดอย่างลิงโลดแล้ววิ่งอย่างลั้นลาไปหาประตูแล้วโดดเข้าปายยยยยยยยยยยยยยยยยย
พอไหมกระโดดข้ามประตูวิเศษมา
"เฮย เหี้x!!!นี่มันป่าชัดๆ"ไหมเดินไปเรื่อยๆในมือของเธอมีขนมปังอยู่ชิ้นหนึ่งระหว่างเดินก้อค่อยๆทิ้งเป็นระยะๆ
"อือ...กลิ่นอะไรห๊อมหอม"พอเธอเงยหน้าขึ้นมา...
บ้านขนมหวาน!!!!
'เยดเข้...กำลังหิวพอดี'ไหมคิด
ไหมกระโจนเข้าไปหวังจะกินบ้านทั้งหลังแต่...โชคชะตากลั่นแกล้ง
"ผลัก!!!"ประตูผลัดออกมาอย่างแรงจากคนที่เปิดจากด้านใน
"สั.... อ่าว...เห้ย!!!แม่โมดดดดดดดดดดด!!!!!!(?)"
ไหมโดกยอ้าวไปอย่างไปคิดชีวิต
'น่าจะขอกินซะคำ...'
สายไปแล้วน่อ...(ไม่วายงกอีกเนอะ)
แม่มดตัวเมื่อกี้ได้แปลงร่างเป็นตัวกินไก่ขนาดบักควายวิ่งกวดไหมเข้าไปในป่า
"แฮกๆๆๆๆ.....อุแว้ก!!!!"
ไหมที่วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตได้วิ่งตกเหวไปแล้วววว....
"อ๊ากกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!ช่วยช้านด้วยยยยย!!!!"
รู้สึกไหมยังมีบุญอยู่อีกเล็กน้อย...(น้อยจิงๆ==")
ประตูมิติที่ทำขึ้นจากเบสเบอร์5มารองรับไหมที่กำลังเหินเวหาอย่างพอดี
....แต่สะภาพไม่ต่างจากคนหนีผีแล้วกระโดดลงตุ่ม...
ประตูมิติได้พาไหมไปยังสถานที่หนึ่ง
"ว้าย!!!!"หญิงสาวคนหนึ่ง(ที่ไม่ใช่ไหม)ร้องขึ้น เพราะไหมหลนลงมาบนเตียงของเธอ
ดูท่าจะอยู่ในตัวอาคารแฮ้...คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง...??(จิงหรอ....หึหึ)
"ขอโทษค่ะ...."ไหมขอโทษเจ้าของห้องนั้น
เธอมีผมยาวสีทอง...ยาวจนปีนจากหน้าต่างลงไปถึงข้างล่างได้เลยมั้ง ไหมคิด
'เฮย!!!จากหน้าต่างลงไปด้านล่าง....ซวยแล้วกู!!!!'
"ราเพนเซล....มั่วทำอะไรอยู่!!!"เสียงของคนที่น่าจะเป็นตัวร้ายของเรื่องนี้ดัวขึ้น
เธอนั่งมังกรตัวบะเริ่มขึ้นมายังชั้นบนของหอคอย(งาช้าง)
"นั้นใคร??"
"เออ...ชั้นก็ไม่รู้"
"งั้นหรอ...เจ้า!!กินนางซะ!!!"คนที่ขึ้นมาคนสุดท้ายสังมังกรพร้อมร่ายเวทย์เป็นโซ่(?)ล่ามไหมเอาไว้
'มังกรตัวนี้...หน้าคุ้นๆนะ เหมือนเจอกันตะกี้'
....ถูกต้อง....
"เมิงจะกินบ้านของกุใช่มั้ย!!!มึงตาย"มังกรว้ากขึ้น
มังกรอ้าปากที่มีฟันนับพันงับไหมเข้าไปในคำเดียว แต่ที่จริง...ปากของมังกร คือประตูมิติอีกบาน
ส่วนฟันก้อทำมาจากอะไรซะอย่างที่ไม่ใช่ฟัน
ส่วนไหมนะหรอ...
นอนน้ำลายฟูมปากไปแล้ว...
#############
พอเข้าไปในประตูมิติ ไหมก็ได้พบกับที่ที่มีผนังทำจากอิฐสีเทา มีลาวาร้อนๆไหลผ่านด้านล่างของทางเดินและดูน่ากลัว
'นี่ช้านหลงมาในเกมมาริโอ้หรอเนี่ยยยยยยย....ช้านไม่อยากเป็นตาหลุงหนวดดดดดดดด'
ไหมคิดอย่างบ้าคลั่งแต่พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูง ๆที่แสนคิดถึงกามลังกระโดดเหยียบเต่าบินอย่างชำนาญ
สติคืนกลับ ร่างกายรีบตอบสนองแล้ววิ่งตามไปทันที
เธอวิ่งตามไปเรื่อยๆจนทันเมื่อตอนที่ไปถึงด่านบอสพอดี(เก่งวะ=[]=)
เจ้าเต่ากระดองหนามโดดไปโดดมาแต่มันก็ไม่โดนทั้งสองสักที
"สงสัยเจ้าเต่านี่จะต้องไปตัดแว่นซะล่ะมั้ง"เสียงพึมพำลอยมาจากเหนือหัวของเธอ
ไหมเงยหน้าขึ้นตามเสียงนั้น แล้วก็ได้พบกับเจ้าตุ๊กตานั่นเอง
"ไม่รอเรยนะเฟ่ย แง่งงงงงง!!"ไหมแว้ดใส่ตุ๊กตา แต่เจ้าตุ๊กตาก็ทำเฉยเดินไปเรื่อยจนไปหยุดหน้าเจ้าเต่ากระดองหนามที่บัดนี้นั่งตาลายเพราะมึนจากการเด้งไปเด้งมาอยู่
"นี่ เจ้าเต่า เจ้านายเอ็งอยู่ไหนน่ะ"ตุ๊กตากบแครกเกอรฌอ่ยถามเต่ากระดองหนาม
"เจ้ามีธุระอะไรกับเจ้านายข้า"เจ้าเต่าถามกลับ
"เราจะไปปราบมัน(มันเป็นพวกสมัคร)"เจ้าตุ๊กตาตอบ
"เจ้านายข้าเป็นถึงหัวหน้าSection Brassที่ยิ่งใหญ่(ใช่ปะ)นะ"เจ้าเต่ารีบกล่าวอวดทันที
"ข้าไม่สนเฟร่ย ข้าอยู่Woodind"เจ้ากบเริ่มเซ็งกับเต่างี่เง่าที่ชอบยอเจ้านาย(แต่กบก้อไม่ได้เป็นหัวหน้าWoodwindอยู่วันยังค่ำ...อาเมน)"บอกมาได้แล้วว่านายเอ็งอยุ่ไหน"
@@@@@@@@@
ทั้งคู่เดินเข้าประตูเหล็กนั้นไปและได้เจอบัลลังก์อันยิ่งใหญ่อยู่สูงไปประมาณ10เมตร(จะสร้างทำไมสูงนักฟระ)
"วะฮ่า ๆ เจ้าพวกปัญญาอ่อน คิดจะชนะข้างั้นรึ"เสียงหัวเราะดังกึกก้องไปทั้งโถงขนาดใหญ่
"เจ้าคือราชากระจั๊วเรอะ!!"ไหม'เงยหน้าขึ้น'ว้ากกดังลั่น
"เจ้าราชาปัญญานิ่มมาฟัดกันในบ้านตู  แล้วแถมเอาทูบาปริศนามีคำสาปมาวางไว้อีก  เจ้าบ้าาาาาาาาา ถอนคำสาปให้ข้าเดี๋ยวนี้!!"
"เรื่องอะไรล่ะ...."ราชากระจั๊วตอบด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท(ตัวที่ไม่ได้เป็นกะจั๊วก้อเปน==)
"อ่าฮ่า! ใช่แล้ว เรื่องอะไรล่ะ วะฮ่า ๆๆๆ"เสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างของบัลลังก์ราชากระจั๊วพร้อมกับการปรากฏตัวของกระติ๊บ(ย่อจากกระจั๊วอาติ๊บ)ซึ่งเป็นองครักษ์เบื้องขวาของราชากระจั๊ว
"ถ้าอยากให้คำสาปถูกคลายล่ะก็ ปราบข้าให้ได้สิ"ราชากระจั๊วพูดแล้วโดดตีลังกาม้วน3ตลบลงมาอย่างสวยงามยังพื้นเบื้องล่างตรงหน้าพวกไหม
ไหมนั้นได้ไปต่อสู้กะกระติ๊บ เป็นการต่อสู้สาดใบไม้ซึ่งไม่ทราบไปเอามาจากไหน
ฟิ้ว !!!!ตูม!!!!
ในที่สุกทั้งสองก็จมกองใบไม้
ส่วนเจาตุ๊กตากบกะราชากระจั๊วนั้นได้เอากระบี่ไม้มารำกันอย่างนุกสนาน(?)  แต่ก็ไม่เพลี่ยงพล้ำกันเลย
ทั้งคู่สู้กันจนจบไม้ตี4ไม้และไม้ป่าอีก20 แต่ก็ม่ายมีใครแพ้
"เอาล่ะเจ้ากบ เจ้าเก่งมากที่รอดมาได้  เราเลิกสู้กันแล้วมาเล่นเกมกะข้าดีกว่า ดูให้ดีนะ มีทูบาอยู่3ตัวตรงหน้าข้าเห็นมั้ย  "ราชากระจั๊วพูดแล้วผายมือมาด้านหน้าปรากฏทูบา3ตัวขึ้น
"ในทูบาหนึ่งตัวจะมีปิ๊กอยู่ ให้เจ้าทายว่าเป็นตัวไหน  ถ้าทายผิดเจ้าไหมจะตัวเล็กอย่างงี้ไปตลอด และเจ้าก็จะต้องเป็นตุ๊กตาอย่างงี้ต่อไปนะ เจ้าชาย" ราชากระจั๊วเอ่ยขึ้น
'เจ้าชายเรอะ หน้าหยั่งงี้อะนะเจ้าชาย'ไหมแอบนินทาในใจ
"อันไหนดีหว่า"เจ้ากบแครกเกอร์พูดพึมพำๆ
"เอาาาาาาา อันน...."ขณะที่เจ้ากบกะลังจะเลือกนั่นเอง ได้มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น "ไอ่ราชากระจั๊ววววววว เมิงเอาปิ๊กกูไปไว้ไหนว้าาาา...." "ว้ากกกกกก!!                                                                                           'ท่านเทพบิ๊ก' ข้าน้อยขอประทานอภัย!!"ราชากระจั๊วคุกเข่าลงไปพนมมือวิงวอน
"รีบเลือกเร็วสิฟระ"ราชากระจั๊วตกอับรีบหันมาว้ากใส่กบ
"ทำหายเองแล้วไม่เลือกเองล่ะฟระ"เจ้ากบพึมพำแล้วล้วงมือเข้าไปในทูบาตัวนึงและได้เจอกะอะไรบางอย่างจึงหยิบออกมา
มันคือ ปิ๊กของท่านเทพบิ๊กนั่นเอง!!~~
"ดีมาก เอ็งรอดไปนะ ไอ่ราชากระจั๊ว"ท่านเทพบิ๊กกล่าวแล้วปิ๊กนั้นก็เลือนหายไป(เอาคืนไปและ)
"ขอบใจเจ้ามากกกกกก เจ้ากบบบบบ ข้าจะคลายคำสาปให้เจ้ากับสุดที่รักของเจ้าเอง"ราชากระจั๊วกล่าวแล้วตั้งท่าจะร่ายมนต์
ทว่า.... "ไอ่ลุ๊งงงงงงงงง แล้วฟลุตกูล่ะ!!!!!~~~~ เมิงเอาไปอีกแล้วใช่ม้ายยยยยย"เสียงกึกก้องกัมปนาทของท่านเทพบิ๊กดังขัดขึ้นอีก
พร้อมกับลูกซอฟต์บอลปริศนาลอยมาปะทะเต็ม ๆหัวราชากระจั๊วจนสลบ คำสาปต่าง ๆไหลกลับหมด
ร่างกายของไหมค่อย ๆขยายใหญ่ขึ้นกลับสู่สภาพเดิม ทว่าร่างของเจ้าตุ๊กตาแทนที่จะกลับกลายเป็นเจ้าชายรูปงามดั่งในนิทานแต่กลับหดเล็กลงไปเป็นกบตัวหนึ่งเท่านั้น....
"ชะเฮ้ย  เจ้าชายอะไรเป็นกบฟระ?"ไหมหันไปงง
'แต่มันมีเรื่องเจ้าชายกบอยู่นี่นะ ต้องจุมพิตงั้นเรอะ ชั้นม่ายอาวเด็ดขาดดดดดด'ไหมคิดในใจพร้อมกับพยายามจะย่องหนี
แต่เจ้ากบรุทันก็กระโดดตามมาแล้วจุ๊บปากกะไหมทันที (ขนาดกบยังโดดถึงเล้ย)
จากกบตัวน้อยกลายเป็นเจ้าชายร่างสูงที่กำลังจุมพิตกะไหมอยู่
ไหมช็อคเลยสลบไปคาอ้อมอกของเจ้าชายกบ
"เจ้าหญิงไหมของข้า เดินหนีหยั่งงี้ต้องลงโทษกันซะหน่อยแล้ว หึหึ"เจ้าชายกบพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วหายตัวไปพร้อมกะไหม(ลักพาตั๊ววววว!!~~~~)
พากันไปปราสาท แต่งงานกันอยู่กันแฮปปี้เอ็นดิ้ง!!~~~
จบ....~

จบบริบูรณ์...

ไหมเนี้ยเป็นเพื่อนเราเอง ส่วนคุณยายที่เป็นคุณป้ามาจากเรา กบแครกเกอร์กะราชากะจั๊วมาจากรุ่นพี่ กะติ๊บอะรุ่นน้องเราเอง^^

Based By : DukdikChan , หมาน้อย ^^

edit @ 5 Sep 2008 15:23:38 by DukdikChan